راز جسد دفن شده در زیرزمین / فرار عاشقانه روی اقیانوس و پیام مرموزی که نقشه فرار را به کابوس تبدیل کرد!

به گزارش گروه روانشناسی به گزارش پایگاه خبری گیلان 724، برای اطرافیان، داستانی که کریپن تعریف می کرد، قرار بود غیبت همسرش را توضیح دهد اما دوستان زن قانع نشده بودند. پرسش ها ادامه یافت، پلیس وارد ماجرا شد و در زیرزمین خانه، بقایایی پیدا شد که مسیر پرونده را تغییر داد.

در همین حال، مردی که خود را دکتر هاولی هاروی کریپن معرفی می کرد، به همراه اتل لو نو، منشی جوانش، از بریتانیا گریخت. آن دو سوار کشتی مونتروز شدند و راه کانادا را در پیش گرفتند. اتل با ظاهری متفاوت، در نقش یک پسر جوان سفر می کرد. تصورشان این بود که با عبور از اقیانوس، می توانند از گذشته فاصله بگیرند.

اما در این پرونده، دریا به پناهگاه امن فراریان تبدیل نشد. ناخدای کشتی به هویت مسافران مشکوک شد و پیامی بی سیم فرستاد. پیش از آنکه کشتی به مقصد برسد، خبر از آنها جلو زده بود. تعقیبی آغاز شد که یکی از مشهورترین پرونده های جنایی اوایل قرن بیستم را رقم زد؛ پرونده ای که در آن، فناوری تازه ارتباطات دریایی به ابزاری برای دستگیری یک مظنون به قتل تبدیل شد.

زنی که نامش زیر سایه قاتل ماند

کورا کریپن در دنیای اجرای موسیقی و نمایش با نام هنری بل المور شناخته می شد. او صرفا همسر مردی نبود که بعدها به یکی از مشهورترین چهره های جنایی زمان خود تبدیل شد. در محیط هنری و اجتماعی خود دوستان و ارتباطاتی داشت و در فعالیت های مرتبط با جامعه هنرمندان زن حضور پیدا می کرد.

در روایت های جنایی، معمولا قاتل نام خود را در حافظه عمومی ثبت می کند و قربانی با عنوان همسر او شناخته می شود. نام مرد بارها تکرار می شود، اما زندگی زن به چند جمله درباره مرگش محدود می ماند.

در پرونده کریپن نیز شهرت مرد، هویت زن را برای سال ها تحت الشعاع قرار داد. داستان بیشتر با نام دکتر کریپن، رابطه پنهانی او و فرار دریایی اش شناخته شد تا با زندگی کورا. بازخوانی های جدید، از جمله کتاب استوری آو ا مردر نوشته هالی روبنهولد، تلاش کرده اند این ترتیب را تغییر دهند و زندگی بل المور را پیش از جنایت دوباره به روایت بازگردانند.

غیبتی که دوستانش را قانع نکرد

در سال ۱۹۱۰، کورا ناپدید شد و کریپن توضیح هایی درباره سرنوشت همسرش ارائه کرد اما غیبت او برای دوستان و همکارانش صرفا یک خبر خانوادگی نبود. کسانی که او را می شناختند، متوجه نبودنش شدند و پیگیر ماجرا ماندند.

در چنین پرونده ای، همین واکنش اهمیت دارد. ناپدید شدن یک فرد همیشه با نشانه ای آشکار از جنایت همراه نیست. گاهی آنچه پرسش برمی انگیزد، تناقض میان توضیح های اطرافیان و شناخت کسانی است که زندگی روزمره فرد را می دانند. دوستان کورا اجازه ندادند غیبت او به سادگی در میان توضیح های شوهرش گم شود.

پیگیری ها سرانجام به بازرسی خانه کریپن در هیلدراپ کرسنت لندن انجامید. در زیرزمین خانه، بقایای انسانی کشف شد. بررسی های پزشکی قانونی آن زمان، این بقایا را به کورا نسبت دادند و شواهد پرونده مبنای اتهام قتل علیه شوهرش قرار گرفت.

کشف بقایا، داستان را از یک ناپدید شدن مشکوک به پرونده ای جنایی تبدیل کرد. اما مردی که در مرکز اتهام قرار گرفته بود، دیگر در خانه نبود. کریپن و اتل لو نو پیش از آنکه تحقیقات به پایان برسد، کشور را ترک کرده بودند.

از زیرزمین لندن تا اقیانوس اطلس

فرار این دو، بخش دیگری از پرونده را شکل داد. کریپن و اتل با هویت های پوششی سفر می کردند و مقصدشان کانادا بود. اتل موهای خود را کوتاه کرده بود و با لباس پسرانه همراه کریپن دیده می شد. مرد نیز برای فرار از شناسایی، ظاهر خود را تغییر داده بود اما چرا این فرار تا این اندازه در تاریخ جنایت مشهور شد؟ پاسخ فقط در هویت جعلی مسافران نبود؛ فناوری ارتباطات نیز نقش مهمی داشت.

در آغاز قرن بیستم، تلگراف بی سیم هنوز فناوری نسبتا تازه ای بود، اما می توانست پیام را از کشتی به ایستگاه های ساحلی برساند. ناخدای مونتروز، هنری کندال، به هویت مسافری که خود را پدر یک پسر معرفی می کرد مشکوک شد. صدا و شیوه راه رفتن همراه جوان کریپن، توجه او را جلب کرده بود. کندال ظن خود را از طریق بی سیم به مقام های مربوط اطلاع داد.

این پیام، مزیت فرار را تغییر داد. دو مسافر می توانستند از ساحل دور شوند، اما اطلاعات درباره هویت احتمالی شان دیگر به سرعت حرکت کشتی محدود نبود. در واقع، کشتی حامل فراریان به صحنه یک تعقیب بین المللی تبدیل شد؛ تعقیبی که در آن، یک پیام کوتاه می توانست از خود مسافران جلو بزند.

وقتی تعقیب به خود کشتی رسید

خبر حضور مظنونان در مونتروز به مقام های بریتانیا رسید. بازرس والتر دیو، که مسئول پیگیری پرونده بود، برای دستگیری آنها راهی دریا شد. در پایان ژوئیه ۱۹۱۰، هنگامی که کشتی به آب های کانادا نزدیک می شد، ماموران با استفاده از اطلاعات دریافتی برای بازداشت دو مسافر اقدام کردند.

فرار به پایان رسیده بود. کریپن دستگیر شد و اتل نیز بازداشت شد؛ زنی که همراهی اش با مرد و تغییر ظاهرش، او را در مرکز توجه افکار عمومی قرار داده بود. ماجرا دیگر فقط درباره جسدی کشف شده در زیرزمین نبود. اکنون دو نفر باید درباره نقش خود در اتفاقات پیش از فرار پاسخ می دادند.

پرونده به دلیل همین ترکیب از عناصر، به سرعت توجه عمومی را جلب کرد: ناپدید شدن یک زن، کشف بقایای انسانی در خانه، رابطه پنهانی، تغییر چهره، فرار دریایی و استفاده از فناوری بی سیم برای شناسایی و دستگیری مظنونان. رسانه ها با دنبال کردن جزئیات، ماجرا را به روایتی جنایی با ابعاد بین المللی تبدیل کردند.

یک اتهام، دو سرنوشت قضایی

کریپن به اتهام قتل همسرش محاکمه شد، مجرم شناخته شد و در نوامبر ۱۹۱۰ به دار آویخته شد. اتل لو نو در محاکمه جداگانه تبرئه شد. این تفاوت قضایی را نباید در روایت های هیجان انگیز نادیده گرفت. رابطه اتل با کریپن و همراهی او در فرار، به خودی خود اثبات نمی کرد که در قتل مشارکت داشته است. مسئولیت کیفری هر فرد باید بر پایه شواهد مربوط به همان فرد بررسی شود، نه صرفا بر اساس رابطه عاطفی یا حضور در کنار متهم.

در پرونده های جنایی، گاهی جذابیت داستان باعث می شود همه شخصیت های نزدیک به متهم در ذهن مخاطب به یک اندازه مقصر به نظر برسند. اما واقعیت حقوقی پیچیده تر است. همراهی با یک فرد متهم، اطلاع از یک راز و مشارکت در ارتکاب جرم، مفاهیمی یکسان نیستند.

پرونده ای که سال ها بعد دوباره زیر ذره بین رفت

با وجود حکم دادگاه و اعدام کریپن، پرونده در دهه های بعد نیز محل بحث باقی ماند. برخی پژوهشگران و نویسندگان درباره شناسایی بقایا و اعتبار بعضی شواهد پزشکی قانونی پرسش هایی مطرح کردند. آزمایش های ژنتیکی انجام شده روی نمونه های تاریخی نیز به بحث درباره هویت بقایا دامن زدند؛ با این حال، روش ها و نتایج این بررسی ها خود با انتقاد و اختلاف نظر روبرو شدند.

بنابراین، ادعاهای مربوط به تردید در شناسایی بقایا را نمی توان به معنای اثبات قطعی بی گناهی کریپن دانست. از سوی دیگر، بازگویی حکم تاریخی دادگاه نیز نباید مانع بررسی نقادانه شواهد و محدودیت های روش های علمی آن دوره شود.

در پرونده های قدیمی، میان سه موضوع باید تفاوت گذاشت: آنچه دادگاه در زمان خود پذیرفته است، آنچه بررسی های بعدی پیشنهاد می کنند و آنچه هنوز از نظر علمی قطعی نشده است. مخلوط کردن این سه سطح، داستان را شاید هیجان انگیزتر کند، اما دقت تاریخی آن را کاهش می دهد.

چرا داستان قاتل را به یاد می سپاریم، نه قربانی را؟

دکتر مریم سامانی – روانشناس بالینی و استاد دانشگاه- می گوید: در روایت های جنایی، ذهن مخاطب معمولا به سمت شخصیت محوری و رفتار غیرعادی او کشیده می شود. فرار، فریب، تغییر چهره و تلاش برای گریز از قانون، عناصر پرکشش یک داستان هستند اما همین جذابیت می تواند به پدیده ای منجر شود که در بازنمایی رسانه ای جنایت اهمیت دارد: قاتل یا متهم به چهره اصلی روایت تبدیل می شود و قربانی به عاملی برای آغاز داستان او تقلیل پیدا می کند.

در پرونده کریپن، فرار دریایی و پیام بی سیم به اندازه ای مشهور شدند که ممکن است زندگی کورا در حاشیه بماند. در این صورت، زن نه به عنوان انسانی با روابط، علایق و جایگاه اجتماعی مستقل، بلکه صرفا به عنوان همسر مردی جنایتکار به یاد آورده می شود.

وی می گوید: بازگرداندن کورا به مرکز روایت، به معنای نادیده گرفتن جذابیت تاریخی تعقیب نیست به معنای کامل کردن تصویر است. باید هم درباره شیوه فرار و دستگیری نوشت و هم درباره زنانی که غیبت یک دوست را جدی گرفتند و پیگیری را ادامه دادند. در این پرونده، دوستان کورا فقط شخصیت های فرعی نبودند؛ توجه و پیگیری آنها در شکل گیری مسیر تحقیقات اهمیت داشت.

وی خاطر نشان می کند: نکته دیگر، رابطه پنهانی کریپن و اتل است. وجود یک رابطه عاطفی یا جنسی نمی تواند به تنهایی انگیزه جنایت را توضیح دهد و نباید خشونت را به شکلی عاشقانه بازنمایی کند. وقتی جنایت در قالب داستان عشق ممنوعه عرضه می شود، خطر آن وجود دارد که مسئولیت فرد مرتکب در سایه هیجان رابطه قرار گیرد.

پیام از دریا رسید، اما داستان در زیرزمین آغاز شده بود

کشتی مونتروز با دو مسافر مشکوک از ساحل فاصله گرفت، اما فاصله جغرافیایی نتوانست آنها را از تحقیقات جدا کند. پیامی بی سیم مسیر فرار را تغییر داد و تعقیبی را رقم زد که نام کریپن را در تاریخ جنایت ماندگار کرد.

با این همه، مهمترین پرسش پرونده فقط این نیست که چگونه یک مظنون در دریا دستگیر شد. پرسش دیگر این است که چرا در بسیاری از روایت ها، نام مردی که به قتل محکوم شد از نام زنی که جانش را از دست داد شناخته شده تر ماند.

زیرزمین خانه، سرنخ یک جنایت را در خود داشت؛ دریا، پایان فرار را رقم زد اما برای کامل شدن این پرونده، باید کورا کریپن را از سایه نام قاتل بیرون آورد و دوباره به عنوان انسانی با زندگی و هویتی مستقل به یاد آورد.

درباره این خبر سوالی دارید؟ در نظرات از به گزارش پایگاه خبری گیلان 724 بپرسید.