به گزارش به گزارش پایگاه خبری گیلان ۷۲۴ به نقل از همشهری، تاریخ هوانوردی پر از پروژه هایی است که اگرچه ممکن است در عمل موفقیت بزرگی نداشته باشند، اما الهام بخش بسیاری بوده اند. هلیکوپتر غول پیکر هیوز XH-17، مشهور به “جرثقیل پرنده”، یکی از همین پروژه های چشمگیر معرفی شده است. این وسیله پرنده عظیم الجثه با طراحی غیرمعمول و سروصدای مهیب خود، حتی امروز هم مانند افسانه ای تحقق نیافته به نظر می آید.
جرثقیلی که از جنس رؤیا بود
دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ زمانی بودند که طراحی های جسورانه مهندسی رونق یافته بود؛ دورانی که هلیکوپترها هنوز در آغاز تعریف هویت خود بودند. در این دوران، مفاهیمی آزمایش شدند که گاه شبیه داستان های علمی-تخیلی به نظر می رسیدند. اما یکی از این نوآوری ها، هلیکوپتری به نام XH-17، رکوردهایی بر جای گذاشت که تاکنون بی رقیب مانده اند. این هلیکوپتر با ابعاد شگفت آور و طراحی منحصربه فرد برای حمل بارهای فوق سنگین مهیا شده بود.
برنامه ای برای قدرت هوایی
هلیکوپتر XH-17 در دهه ۱۹۵۰ برای نیروی هوایی آمریکا طراحی شد. هدف از توسعه آن، ساخت یک وسیله پروازی بود که بتواند تجهیزات سنگین را به مکان هایی برساند که دیگر هواپیماها قادر به دسترسی به آن ها نبودند. با ارتفاعی مشابه ساختمان های سه طبقه و پره ای با قطر ۴۰ متری، این وسیله بزرگ ترین روتور نصب شده روی یک هلیکوپتر را در تاریخ ثبت کرد.
سیستمی متفاوت برای پرواز
آنچه XH-17 را استثنایی می کرد، تنها ابعاد آن نبود، بلکه شیوه خاص پروازش بود. این هلیکوپتر برخلاف مدل های معمول، نیروی لازم برای چرخاندن پروانه های خود را مستقیماً از جت های نصب شده در نوک تیغه ها تأمین می کرد. این طراحی عجیب و پیشرفته الزامات گیربکس های بزرگ را حذف کرد، اما در عین حال چالش های زیادی را نیز به همراه داشت.
جنینی از دل جنگ
پس از جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۶، ارتش آمریکا به دنبال یک هلیکوپتر غول آسا بود که بتواند محموله هایی با وزن ۴۵۳۵ کیلوگرم را حمل کند. اگرچه پروژه ابتدا به Kellett Autogiro واگذار شد، اما به دلیل مشکلات مالی متوقف شد و در نهایت، هوارد هیوز توانست آن را خریداری و کنترل کند.
قطعاتی از تکنولوژی های مختلف
برای کاهش هزینه ها، XH-17 به نوعی از قطعات بازیافتی ساخته شد. بخش های مختلفی از آن، مانند کابین خلبان، ارابه فرود و مخازن سوخت از هواپیماها و گلایدرهای دیگر به عاریت گرفته شدند. با این حال، همه این جزئیات در برابر قدرت و اندازه شگفت آور آن پروانه های بزرگ رنگ می باختند.
سروصدایی از فاصله های دور
برای افزایش رانش، در نوک تیغه ها از سوخت مشتعل شونده استفاده شد، که موجب تولید نیرویی بالغ بر ۳۵۰۰ اسب بخار می شد. اما مشکل اصلی در اینجا ایجاد صدایی فوق العاده بلند بود که از فاصله های چندین کیلومتری قابل شنیدن بود. این صدای ناهنجار به قدری شهروندان اطراف را آزرده کرد که شکایات گسترده ای به همراه داشت.
لحظه ای که همه را شگفت زده کرد
اولین پرواز رسمی این هلیکوپتر در ۲۳ اکتبر ۱۹۵۲ انجام شد. پروازی که به گفته خلبان آزمایشی آن، گیل مور، بسیار پر چالش و شگفت آور بود. شعله های بیرون زده از نوک تیغه ها و صدای مهیب آن، تماشاگران را میخکوب کرد و این رویداد به یکی از خاطره انگیزترین پروازهای تاریخ بدل شد.
وقتی عظمت به نقطه ضعف تبدیل شد
علیرغم دستاوردهای خیره کننده، XH-17 هیچگاه نتوانست وارد استفاده عملیاتی شود. طول عمر محدود تیغه ها، برد پروازی اندک و صدای مزاحم آن، همگی عوامل شکست پروژه بودند. در نهایت و در سال ۱۹۵۵، بودجه این پروژه قطع و تنها نمونه ساخته شده برای همیشه اوراق شد.
یادگاری از دوران جسارت
امروزه، اثری فیزیکی از این هلیکوپتر باقی نمانده، اما تصاویر و ویدیوهای به جا مانده همچنان حکایت از دورانی دارند که مهندسان با شجاعت به دنبال تحقق ایده هایی بزرگ و جاه طلبانه بودند. هرچند XH-17 نتوانست به طور کامل به آرزوها جامه عمل بپوشاند، اما نشان داد که چگونه مرزهای دانش فنی را می توان کنار زد و به تجربه های بی نظیر دست یافت.
